انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

گویم چرا  از  آسمان  ،  حتّی زمین آلوده است
روحِ  پلیدی   بر   جهان  افتاده  و  آسوده است

باز  این  هوا  ساکن  شد و  وارونگی  آمد  پدید
خورشید حقّ اما خودش روشنگرست و  پر امید

ذرّاتِ بی پروایِ  غم  در خونِ  ما  جاری شده ‌ست
آشفتگی مهمانِ هر جا گشته و ساری شده‌ ست

پاییز ها    کوکو    نمی آید   دگر    با    لک لکی
تالاب ها    خشکیده    و   حتّی  نمانده  پرژکی

گلهای بسیاری   در   این  آب  و  هوا  پژمرده اند
دلهای بسیاری  که  از  غم  ،  نابجا  افسرده اند

آبان  به غوغا رفت و  ماند  آذر  از  آن  اما  به جا
داغ است خاک این زمین  بر جای  پای  رفته ها

یلدایِ مان  پشت  در  و  خود  را   مهیا  می‌کند 
آرام  می‌آید   ولی        ...      پاییز  بلوا  می‌کند !

هر سال می‌گوید به او ، این فصل مهرانگیز و زرد
رویِ  سیاهِ  روز ها   ،   ماند  به  پایِ  فصل سرد

اندیشه در هرکار کن ، بر مصلحت رو ، حق نگار
امروز هم  دیروز  شد ...   فردا  چه گوید روزگار !

سپیده طالبی
98/9/10