انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

ای وای زمستان شده ایام حیاتم

نزدیک شده بر من بی‌چاره مماتم

شد قافله و ماندهٔ در ظلمت راهم

در حیرت و حیرانم و رو سوی هراتم

این مرگ به هرجای به همراه من آمد

هرچند کنون زنده و در حال حیاتم

من گمشدهٔ عشقم و از روی ترحم

بر من بدهید عشق به عنوان زکاتم

گه غرقهٔ دریا و گهی رود به رودم

گه سیل شده گاه دگر آب قناتم

ای وای حمیدا که نشد فهم برایم

از ذکر و مناجات و عبادات و صلاتم

یلِ بی نظیر                                   

به نام خداوند پاک حسین(ع)
هدایتگر پیر پاک خمین
به نام خدای شهیدان عشق
شهیدان صد چاکِ میدان عشق
"همآنان که از وادی دیگرند
همآنان که گمنام و نام آورند"
زِ یاران آن کارزار بزرگ
زِ نسل ولایت ، ستون سُترگ
یَلی بود از خاکِ کرمان پاک

...

لطفا شعر کامل را در ادامۀ مطلب بخوانید

حمید مسیبی
۱۱ بهمن ماه ۱۳۹۸

بومهن

یک عمر دو چشمان خمارش می سوخت

چون شمع سرا پای حیاتش می‌سوخت

ققنوس شد و دوباره یک ملت شد

وقتی که تنش میان آتش می‌سوخت

ای آب

ای آنکه مایهٔ حیات منی

                  روی تو سیاه

سرشاد و سرخوشی

یک عمر از حیات تو می‌گذرد

                                        اما

   گویا ندیده‌ای 

             تو قضایای کربلا

   ای وای من هنوز

           می‌روی و آهنگ می‌زنی ؟؟

   می رقصی و می‌گردی و

             پای کوبی می‌کنی

گویا ندیده‌ای

   لب تشنگان خستهٔ میدان کربلا

آیا ندیده‌ای تو حسین (ع)

                  عباس(ع) کربلا

اف بر تو آب

           تو خجالت نمی‌کشی

یاد از علی اصغر(ع) و اکبر(ع) نمی‌کنی

    این ننگ بر تو باد

    که تو دیدی و باز هم

                در کار خود

                سرگرم مانده‌ای

       این است قضا !

         و چاره ای بر آن 

                          ندیده‌ام ؟!

اینک شنو ز نسل ما

     - این را بدان -

ما مانده‌ایم و یاد جگر سوز کربلا

برجاست تا همیشهٔ عالم

                          دوام ما .

در غربت شام زینبم دل‌خون است

از غربت او دیده‌ام جیحون است

می‌گریم و می‌سوزم و می‌گویم فاش

یارب که در آن شام غریبم چون است

یاحسین ابن‌علی دستم و دامان شما

جان ناقابل ما باد به قربان شما

بعد پیغمبر اکرم که رسول حق بود

هست ایمان همه خلق ز ایمان شما

هر کجا آب بنوشیم به یاد لب تو

کی رود از دل ما آن لب عطشان شما

(باعرض معذرت بنده با مشکلی مواجه شدم و صفحه‌ای که شعر عزیزان ثبت می شود باز نمی شود و نمی توانم اشعار را ببیم )

این عید به حق ، عید ولایت باشد

بر اهل جهان ز حق بشارت باشد

افسانهٔ عشق تا قیامت باقی است

« الیوم » نمی ، از آن حکایت باشد

شوری است به دل ، چه شور عاشورایی

عشقی است به دل ، چه جور عاشورایی

مغرور به عشق و شور مولا هستم

آنهم به چه سان ، غرور عاشورایی

یار قدیمم در سحر آمد به خوابم باز هم

تا آنکه بینم روی او ، باید بخوابم باز هم

از قعر بحرش رسته و در طور عشقش مانده‌ام

نک شمس تبریزی شدم ، باید بتابم بازهم

منصور حلاجم مگر ، یا شیخ فضل اللهیم

بر دار عشق و راه دین ، پای طنابم بازهم

مجنون لیلی دیده‌ام ، صدرا و سینا خوانده‌ام

اندر پی صد پرسش و صدها جوابم بازهم

خود در سفرها بوده‌ام ، گفتارها بشنیده‌ام

آنک پس از عمری سفر ، محو سرابم بازهم

​​#حمید_مسیبی

آمدی جانم به قربانت ولی دیر آمدی

آمدی دنبال ایمانت ولی دیر آمدی

حاجیان سعی و صفا کردند و حج بگذاشتند

آمدی از بهر قربانت ولی دیر آمدی

زخم دنیا دوستی بگرفت سر تا پای تو

آمدی از بهر درمانت ولی دیر آمدی

عهد کردی و شکستی و پس از عمری خطا

آمدی از بهر پیمانت ولی دیر آمدی

همهٔ نعمت هستی از اوست

              چهره‌هائی زیبا

                    روی‌هائی چه نکو

                         این همه استعداد

همه از آن خداوند بزرگ است و کریم

   اگر این موی بلند است و بلند

   اگر این چهره نکو است نکو

   اگر این ذهن چو مرغی به سفر

             در همه عالم موجود همی می‌گردد

   همه از لطف خداوند بزرگ است و کریم

    من چرا عاصی و سرکش باشم؟

    این همه بخشش بی منت از اوست

               واهب نعمت بی حد و ثغور

               حضرت خالق بی حد باشد

من به خود می‌گویم

          - چشم خود را بنگر

            دست را لمس نما

           خوب در فکر خودت فکر نما

     گیسوانی چه نکو

     چشم‌هائی زیبا

     گوش‌هائی شنوا

          پای‌هائی پویا

               ذهن سرشار ز افکار جدید

همه از نعمت بی حد خداست

  بار دیگر به خودت بازنگر

                   ما چه داریم ؟

                  همه نعمت از اوست

          او کریم است

               غفور است

                       رحیم است و ودود

        باید از حضرت او شرم کنیم

       و پی امر خدائی باشیم

                   بعد از این عمر پر از معصیت و ظلم و ستم

                              بار دیگر به خدا برگردیم

     بهتر آن است بگوئیم به خود

                            با خدا لج نکنیم .

آدم آمد عاشقی تعریف شد

عشق در دور زمان تصریف شد

عین و شین و قاف خود یک ریشه بود

حرف شیطان آمد و تحریف شد

شعر می‌گویم ، ولی شاعر نی‌ام

ذکر می‌گویم ، ولی ذاکر نی‌ام

گاهگاهی در پی دنیا و نفس

بوالهوس هستم ، ولی کافر نی‌ام

در نجف یا کربلا یا مشهدم

در سفر هستم ، ولی زائر نی‌ام

فتح اقلیم هنرها کرده‌ام

فاتحم ، فاتح ، ولی نادر نی‌ام

ظلم‌ها می‌بینم و در فکرتم

از جهان برچینمش ، قادر نی‌ام

من حمیدم ، هر زمان و هر مکان

غرق نعمت هستم و شاکر نی‌ام

حافظ شیراز شاعر ، بنده هم

شعر می گویم ، ولی شاعر نی‌ام

ای وعدهٔ ایمان جهان بسم الله

نابود کُنِ کُفرِ عَیان  بسم الله

عالم همه کفر و ظلم و نومیدی شد

یا حضرت صاحب الزمان بسم الله

شب میلاد امام هشتم ما شیعه هاست

هرکه عاشق خداست دلدادهٔ امام رضاست

راستی راستی عجیب هرکسی خواب مکه دید

تعبیرش این شده که زائر مشهد الرضاست

اگه توی کربلا قبر امام غریب

توی شهر مشهدم قبر غریب الغرباست

هرکی دردی داره یا چیزی از این دنیا می‌خواد

جواد الائمه نام پسرش ابن الرضاست

نگین کشور ما قبر امام هشتم

هر کی اون گنبد دیده گفته خیلی باصفاست

هرکی حاجتی داره بیاد به پا بوس امام

بدونه هرچی بخواد به حق آقامون رواست

تو بشو کبوترش بیا تو ایون طلا

تا ببینی که صفاش ، انگاری که سعی و صفاست

ما جمله زعیش کور دنیا مستیم

رو جانب کوه یا که دریا هستیم

هرچند که رفته‌اند و ما جا ماندیم

ما نیز مسافران عقبا هستیم

راضی از عالم بر این دنیای فانی غفلت است

بست بنشستن در این دنیای دانی غفلت است

عشق بازی جایز اما عشق بازی با خدا

غیر او با هرچه باشد خود جهانی غفلت است

درس را در نزد استادی بباید خواند لیک

دلخوشی بر اصطلاح این و آنی غفلت است

حرف را از ابتدا تا انتها باید شنید

ناشنیده رهروی با ناتوانی غفلت است

حامدا در وصف آن دلدار گفتی چند شعر

بی تلاش وصل او این شعر خوانی غفلت است

ما را خدایی از ورای کهکشان هست

گر هیچ راهی نیست راه آسمان هست

گر دامن عالم به دستم نیست غم نیست

زیرا که در تدبیر ما کون و مکان هست

گر نیستی عاشق برو تدبیر خود کن

زیرا که عاشق بر جمال او جهان هست

ما را خدائی هست ، هر جا هر زمانی

افسوس بر آنکس که می‌گوید نهان هست

هر لحظه با یک جلوه نازی تازه دارد

یک گوشه‌ای از ناز او ، این انس و جان هست

گوئیم و گویند و ندانیم چیست آن ذات

اما همین اندازه می‌دانیم کآن هست

تا وقت می‌داری گدائی کن حمیدا

زیرا که مزد این جهانی آن جهان هست

ای پیر بیا جان من و جان شما

تا کفر مرا زداید ایمان شما

گویند به راه دوست قربان باید

جانم به هزار بار قربان شما

عجب آهی عجب سوزی چه داغی

عجب شام سیه چون پر زاغی

همی سوزم که یارم رفت از دست

سفر کرده ز زندانی به باغی