انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

اینجا
شهر
هزاران پنجره دارد
و هیچ‌کدام
برای من باز نیست.

من سالهاست که از خود
تبعید شده‌ام.

هر صبح
در آینه، مردی را می‌بینم
که تنها لباسش به من شبیه است.

---

حجت بقایی

بیداریِ کُشنده! خنجرِ اول صبح!
رویاها در گلویم، خفه، یخ زده، پوچ!
برقِ نگاهِ شب را، در آفتاب کُشتند
این شهرِ مرده ما، بر استخوان نشستند!

---

حجت بقایی

ای ساربانِ این دلِ آشفته‌حال ما
بشکن سِتَمِ هجران، بازآ به دنبال ما
ما را چه سود از این جهانِ شرور و دیوانه؟
جز وصلِ روی تو، که نیست در این میخانه

---

حجت بقایی

در کوچه‌های خسته، قانون پوسیده است
دادگاهِ عدالت، لبخندِ دروغین دارد
دستِ تهی از آرمان، نان را می‌جوید
و ایمان، میان سکه‌ها دفن می‌شود…

پس بگو! عشق طبیبیست که داروش جفاست؟

که زِ جانمایه من، جز جگرِ خون نچشید!

به هوایت زِ سرِ کوی نرفتم، اما

پای مجنون نه به این جاده پر پیچ رسید!

---

حجت بقایی

صدای خاموش؛

ترانه ای که در زندان سکوت نوشته شد....

نوشتن یک فریاد خاموش است

نوشتن کلماتی است پر از درد و عشق

(عشق)

سنگ‌فرشِ شهر خیس است
شبیه چشمهای من، پس از شنیدنِ نامت

در این سو
آوای نی‌لبک می‌آید از اعماقِ کوهستان
بوی گل محمدیِ خشکیده در باد

شب است و تنهایی
فولاد در نبض رگم می‌تپد، بی‌رحم

فکر می‌کنم به تهدیدات
به فریادهایی که از نمایشهای دروغ برمی‌خیزند، خشمگین

--------

حجت بقایی

به شب‌زادگانم سلامی ز خون
که بر شعله ظلمت شده آزمون

سپیدی دروغ است، نفرین دروغ
حقیقت سیاهی است، آری، جنون

---

حجت بقایی

شب از گلویِ جهان بالا می‌رود، تنهاست

ستاره پشتِ غرش ابرها ایستاد، تنهاست

من از امیدِ بریده، تیغ ساختم

ایمان اگر بمیرد، جسدِ متحرکم، ای داد، تنهاست

غزل به دار کشیده شد، و همیشه

در اوجِ سختیها، حجت بقایی سرکش، در یاد تنهاست.

ما همیشه در یک «سالن انتظار» زندگی می‌کنیم.
منتظرِ یک زنگِ تلفن
منتظرِ یک خبرِ بد
تا بفهمیم که آن صدایِ معمولی
که هر روز از پشتِ خط می‌آمد
چقدر ارزشمند بود.

---

حجت بقایی

جرجان، کهن‌دیارِ دل‌آزارِ بادها

گم کرده در غبار، خودش را ز یادها
بر دامنِ تو قصه چو باران فروچکید
دیگر نماند تکه ای از آن نمادها
گفتی زمانه پیر شد و کوچه‌ها شکست
دیگر گذر نکرد کسی از معبرِ صداها
آدم‌به‌ظاهر آشنا، بی‌وفاتر است
از موجهای تیرهٔ افتاده بر رَواها
یک عمر خون دل بخوری از جداییشان
آنها که ریشه می‌بُرند از خاکِ اجداد ما
ای شهرِ بی‌قرین، به خدا بی‌نصیب ماند
آنکس که تو به یادش آیی در دعاها
روزی دوباره بر سرِ نامت شکوفه‌زن
بر باد می‌رود که نمانَد به یاد این چراها
+++
حجت بقایی_ جرجان(گنبدکاووس) آذر ۱۴۰۴

به مناسبت روز مادر ۱۴۰۴

ترانهٔ: «ستونِ بی‌صدا»
[حجت بقایی؛ گنبد کاووس پاییز ۱۴۰۴]

زیرِ البرزِ شرقی‌ام، بر سرِ دشتِ جهان
کز شکوهت می‌تپد سنگِ صبورِ این زمان

گنبدی بی‌هر نگاری، لیک طوفان‌زیست و تُند
همچو مُشتی می‌خروشی در جدالِ جاودان

---

حجت بقایی

در گنبدی که باد

نامِ ترکمنها را

بر دشت می‌برد

دستهای دخترانِ آفتاب‌سوخته

رنگِ صحرا را

بر تار و پودِ رؤیا می‌ریزند.

---

حجت بقایی

به پیرِ خرد و محترم، این کلام از جان رسد
که رَسمِ ادب را ز یاد مَبَر، گر ز تو ایمان رسد!
اگر پرده ز رازِ نازِ این نَردین بَرکَنی
زبان بگشای پیش از آن که آتش در جهان رسد

به‌خاطرِ میز، زیرِ آبم زدند
به خنده، به ناحق، عذابم زدند
طلا بود پاداشِ اندیشه‌ام
طلا را گرفتند، حسابم زدند

وطن…
تو رو آباد می‌خوام
تو رو آزاد می‌خوام

قدم می‌زنم تو کوچه‌های خاطره
هر سنگ، هر دیوار، پر از صدا و قصه
چشم دشمن دور، نور تو نزدیک
زمینت پر از عشق، تا همیشه
همیشه ماندگار

___

حجت بقایی

از خاک فارس تا دامن خراسان
عطر تو پیچیده در جان بادِ اردیبهشت

ای گلِ محمدی!
فرزندِ آفتاب و اشکِ سحر
گلِ دعا، گلِ عاشقی، گلِ وطن!

---

حجت بقایی

دل من پر کشیده

به سوی نام تو
می‌تپد
در سکوت شبهای بی‌پایان

به یاد صابر کاظمی والیبالیست ایرانی ساکن قطر:

«آب و برق و نام تو، صابر»

به یاد مادر همسرم
که امروز آسمانی شد./
برای مادری که رفت، اما هنوز در هوا نفس می‌کشد

تو نمازی و منم حجت او
در جهان هستم با رخصت او
تو نمازی و نشان عابدی
من بقایی و به عالم شاهدی

قطر
با دست‌هایی از دلار
چک می‌کشد برای صلح
لبخند می‌پاشد در اجلاسها

در پستوی شب‌های بی‌پنجره

در میان کوچه‌های سوخته‌ی خاک

هند

کودک شش‌ساله بی‌خواب

با چشم‌هایی از

جنس ستاره خاموش

زندگی
نمایش بی‌وقفه‌ایست
که هر کدام از ما در آن
نقشی را پذیرفته‌ایم
نقشی که
ممکن است ساده یا پیچیده باشد

---

حجت بقایی

نوجوان بودم
و جنگ را
نمی‌دانستم چیست
چشم‌هایم
پر از خواب‌های رنگی بود
و دل
پر از عشق به نمایش و تئاتر

---

حجت بقایی

این روزها

مثل همیشه

با خدا حرف می‌زنم

اما نه با کلمات

با سکوتی که

سنگین است برای من

---

حجت بقایی