انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

شب از گلویِ جهان بالا می‌رود، تنهاست

ستاره پشتِ غرش ابرها ایستاد، تنهاست

من از امیدِ بریده، تیغ ساختم

ایمان اگر بمیرد، جسدِ متحرکم، ای داد، تنهاست

غزل به دار کشیده شد، و همیشه

در اوجِ سختیها، حجت بقایی سرکش، در یاد تنهاست.

ما همیشه در یک «سالن انتظار» زندگی می‌کنیم.
منتظرِ یک زنگِ تلفن
منتظرِ یک خبرِ بد
تا بفهمیم که آن صدایِ معمولی
که هر روز از پشتِ خط می‌آمد
چقدر ارزشمند بود.

---

حجت بقایی

جرجان، کهن‌دیارِ دل‌آزارِ بادها

گم کرده در غبار، خودش را ز یادها
بر دامنِ تو قصه چو باران فروچکید
دیگر نماند تکه ای از آن نمادها
گفتی زمانه پیر شد و کوچه‌ها شکست
دیگر گذر نکرد کسی از معبرِ صداها
آدم‌به‌ظاهر آشنا، بی‌وفاتر است
از موجهای تیرهٔ افتاده بر رَواها
یک عمر خون دل بخوری از جداییشان
آنها که ریشه می‌بُرند از خاکِ اجداد ما
ای شهرِ بی‌قرین، به خدا بی‌نصیب ماند
آنکس که تو به یادش آیی در دعاها
روزی دوباره بر سرِ نامت شکوفه‌زن
بر باد می‌رود که نمانَد به یاد این چراها
+++
حجت بقایی_ جرجان(گنبدکاووس) آذر ۱۴۰۴

به مناسبت روز مادر ۱۴۰۴

ترانهٔ: «ستونِ بی‌صدا»
[حجت بقایی؛ گنبد کاووس پاییز ۱۴۰۴]

زیرِ البرزِ شرقی‌ام، بر سرِ دشتِ جهان
کز شکوهت می‌تپد سنگِ صبورِ این زمان

گنبدی بی‌هر نگاری، لیک طوفان‌زیست و تُند
همچو مُشتی می‌خروشی در جدالِ جاودان

---

حجت بقایی

در گنبدی که باد

نامِ ترکمنها را

بر دشت می‌برد

دستهای دخترانِ آفتاب‌سوخته

رنگِ صحرا را

بر تار و پودِ رؤیا می‌ریزند.

---

حجت بقایی

به‌خاطرِ میز، زیرِ آبم زدند
به خنده، به ناحق، عذابم زدند
طلا بود پاداشِ اندیشه‌ام
طلا را گرفتند، حسابم زدند

وطن…
تو رو آباد می‌خوام
تو رو آزاد می‌خوام

قدم می‌زنم تو کوچه‌های خاطره
هر سنگ، هر دیوار، پر از صدا و قصه
چشم دشمن دور، نور تو نزدیک
زمینت پر از عشق، تا همیشه
همیشه ماندگار

___

حجت بقایی

از خاک فارس تا دامن خراسان
عطر تو پیچیده در جان بادِ اردیبهشت

ای گلِ محمدی!
فرزندِ آفتاب و اشکِ سحر
گلِ دعا، گلِ عاشقی، گلِ وطن!

---

حجت بقایی

دل من پر کشیده

به سوی نام تو
می‌تپد
در سکوت شبهای بی‌پایان

به یاد صابر کاظمی والیبالیست ایرانی ساکن قطر:

«آب و برق و نام تو، صابر»

به یاد مادر همسرم
که امروز آسمانی شد./
برای مادری که رفت، اما هنوز در هوا نفس می‌کشد

تو نمازی و منم حجت او
در جهان هستم با رخصت او
تو نمازی و نشان عابدی
من بقایی و به عالم شاهدی

قطر
با دست‌هایی از دلار
چک می‌کشد برای صلح
لبخند می‌پاشد در اجلاسها

در پستوی شب‌های بی‌پنجره

در میان کوچه‌های سوخته‌ی خاک

هند

کودک شش‌ساله بی‌خواب

با چشم‌هایی از

جنس ستاره خاموش

زندگی
نمایش بی‌وقفه‌ایست
که هر کدام از ما در آن
نقشی را پذیرفته‌ایم
نقشی که
ممکن است ساده یا پیچیده باشد

---

حجت بقایی

نوجوان بودم
و جنگ را
نمی‌دانستم چیست
چشم‌هایم
پر از خواب‌های رنگی بود
و دل
پر از عشق به نمایش و تئاتر

---

حجت بقایی

این روزها

مثل همیشه

با خدا حرف می‌زنم

اما نه با کلمات

با سکوتی که

سنگین است برای من

---

حجت بقایی

تسبیحات اربعه

نوای پاکی و ایمان

چون نسیمی که

در کویر دل‌ها می‌وزد

شعله‌ای که

در تاریکی روشنایی می‌بخشد.

ای اروپا
به احترام ایران بایست!
نگاه کن به رد پای تاریخ
به دست‌هایی که
از گنجینه‌های ایران
سایه‌ها را ربودند
و نور را تاریک کردند.

از من می پرسند چرا شعر می نویسی:

شعر، رسانه‌ی من است
برای حرف‌هایی که
گزارش نمی‌تواند بگوید
و مقاله تاب نمی‌آورد
کلامی که در گفتگو
و مصاحبه نمی‌گنجد
تنها در شعر جان می‌گیرد
نفس می‌کشد
و پرواز می‌کند

+روزنوشتهای دکتر حجت بقایی

در دلِ شهری که
پر است از هیاهو و سردرگمی
صدای خاموشِ تولید
فریادِ مقاومت است
دست‌هایی که
چون کوهند
ایستاده‌اند
در برابر طوفانِ ناامیدی
با عرقِ پیشانی
با شورِ ایمان به فردا.

رشت

شهر باران است
اما باران اینجا
نه فقط نم‌نم مهربان
که گاهی تند و بی‌رحم است
و من
زیر باران ایستاده‌ام
بدون چتر
بی‌پناه
با هر قطره‌ای که
به زمین می‌خورد

___

حجت بقایی

من
کاش می‌شد حرف بزنم
بی‌آنکه نگران باشم
بی‌آنکه نگاهم را تفسیر کنند
کاش می‌شد عدل را
نه در تابلوها
که در
نان خشک سفره‌ها دید

اربعین
امسال جور دگر است
در دل من انگار
شور دگر است
کوچه‌ها بوی کربلا دارد

اگه یوهویی نبود
چی می‌گفتی؟
منتظر جواب بودم
چی می‌شنیدی؟
نگاه تو پر از خنده بود
جواب تو بازی بود
چیه؟ منتظر جوابی؟

مذاکره یعنی نفوذ
در دلِ دژهایِ ما
در حصارِ باور و بنیادِ اندیشه‌ها.

خداحافظ استاد فرشچیان

خداحافظ ای سلطان مینیاتور

ای که رنگ‌ها را

به زندگی بخشیدی

ای که قلمت

رقص هزار سال تاریخ بود

---

حجت بقایی

جهانگیر

ای ستاره‌ی آرام

که درخشان به مثل الماسی

---

حجت بقایی

روز خبرنگار که می‌شود
نه تبریکی می‌خواهم
نه گل...
نه قاب عکسی
با لبخند‌های سرد.
من یادم می‌آید
یادم نمی‌رود...