انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

وقت آن شد که درآیم به دیار رمضان

دل خود را بسپارم به بهار رمضان

دل خود را بسپارم به صمیمیّت عشق

تن و جان را برسانم به جوار رمضان

صیقلی تازه به آیینهء روحم بزنم

به دعای سحر و لیل و نهار رمضان

و سلامی بدهم از سر اخلاص و وفا

به شهیدان و دلیران گذار رمضان

من همانند شما بر سر عهد ازلم

عاشقم عاشق مهتاب نگار رمضان

عاشق شهر امید، عاشق آیین بهار

عاشق بوی گل و بانگ هَزار رمضان

کاش خالی نشود سفرهء افطاری خلق

از می جام امید و  گل یار رمضان

کاش آن ماه درخشان سفرکردهء ما

لیلة القدر بیاید به قرار رمضان

تا رود شام غم و غصه از ایران بیرون

تا شود میهن ما باغ بهار رمضان

عاقبت یک روز پیدا میشوی     

مثل باران، مثل گل، مثل بهار

مثل خورشید نهان در پشت ابر     

مثل پایان قشنگ انتظار

عاقبت یک روز پیدا می شوی     

مثل تعبیر شگفت انگیز خواب

مثل وقتی ماه کامل می شود     

مثل قانون طلوع آفتاب

در نگاه ما تو پیدا نیستی     

گرچه در دنیای ما داری حضور

چشم ها باید به تو عادت کنند    

مثل عادت کردن آنها به نور

چشم ها وقتی به تو عادت کنند     

تو نماد واقعیّت می شوی

مثل خورشید و زمین و آسمان   

با نگاهی ساده رؤیت می شوی

گر چه در وصف گل رخسار تو    

عاشقان بسیار زیبا خوانده اند

سال ها بگذشته است اما هنوز  

دیده ها در خواب غفلت مانده اند

غفلت از دنیای شورانگیز عشق    

غفلت از پرواز از ظلمت به نور

غفلت از حُسن حضور آفتاب     

غفلت از فردای زیبای ظهور

غفلت از تنهایی آیینه ها     

غفلت از ویرانی کاشانه ها

غفلت از اندوه هجر عاشقان     

غفلت از دلتنگی پروانه ها

مادرم می گویدم آماده شو     

میهمانْمان ناگهانی می رسد

صبح یک جمعه به هنگام اذان     

یادگار مهربانی می رسد

یادگار مهربانی می رسد     

کز تبهکاران رها سازد زمین

برفرازد بر فراز روزگار     

پرچم پیروزی مستضعفین

یادگار مهربانی می رسد     

تا جهان تیره را رنگین کند

مردمان را گوهر ایمان دهد     

کوچهء ما را سلام آذین کند

****

مثل باران، مثل گل، مثل بهار     

عاقبت یک روز پیدا می شوی

مثل ایمان، مثل قرآن، مثل عشق     

میهمان خانهء ما می شوی.

بهار هم رسید و این زمین را     

                   پر از گل امید و آرزو کرد

ولیکن این بهار سبز گلساز       

                نشانی از گل رخت نیاورد

مرا بگو که مثل کودکی هام     

                امیدوار دیدن تو بودم

تمام فصل تیرهء زمستان             

                 منادی رسیدن تو بودم

نیامدی که روشنی بگیرد       

          حیات من از آفتاب رویت

نیامدی که این دل پریشان           

       سبک شود ز شوق گفتگویت.

ولی اگر چه ظلمت زمانه      

        فضای رهسپاری مرا گرفته

اگر چه این بهار بی نشانه     

           ره امیدواری مرا گرفته

همیشه ماه پر فروغ یادت     

    در آسمان هستی ام روان است

همیشه آرزوی دیدن تو      

           مرا پناه رنج بی کران است.

نشسته ام در آستان عشقت     

                 به انتظار روزگار بهتر 

به انتظار عید دیدن تو                 

            به انتظار یک بهار بهتر.

با تبریک میلاد فرخنده امام علی و عید نوروز و با سلام های صمیمانه بهاری به اعضاء و خوانندگان گرامی انوشا

بهار آشنا

    نوبهار میهنم، سر زد از گُل وجود
    سبز و قرمز و سپید، زرد و آبی و کبود

    خاک بهمن آفرین، باز پُرستاره گشت
    انقلاب فرودین، فصل دیگری گشود

    دشت را بنفشه داد، قطره قطره های ابر
    باغ را شکوفه داد، شاخه شاخه های رود

    سبزه آمد و دمید، ژاله آمد و نشست
    لاله آمد و شکفت، بلبل آمد و سرود

    باز جلوه می کند، سرو ناز در قیام
    بید سبز در سلام، چشمه سار در سجود

    روزگار در شروع، آفتاب در طلوع
    از فراز کوهسار، آبشار در فرود

    من از این دیار دور، ای بهار میهنم
    بر تو می کنم سلام، بر تو می دهم درود

             مقدمت خجسته باد، خانه ات به رنگ عشق
               سبز و قرمز و سپید، زرد و آبی و کبود.     

لحظه لحظه می رود

لحظه لحظه می رود، عمر بی مثال من

من چه غافلم از او، او چه بی خیال من

من چه خسته مانده ام در مسیر این سفر

او چه دور می شود از طریق حال من

فرصتی نمانده تا، آخرین نگاه،  آه

این شتاب تند عمر، کی دهد مجال من

یک سکوت ناگهان، یک غروب ناتمام

می شود تمام این، عمر بی نوال من

ای دل ار به راه عشق، پایدارتر شوی

جاودانه می شود، گوهر کمال من

بعد از این من و گل روی مهربان یار

عمر من فدای تو، عشق بی زوال من

گر تو با من باشی احساسات زیبا با من است
     عشق با من، زندگی با من، تمنّا با من است      

هم بهار و فرودین، هم عید، هم اردیبهشت
     هم گل و پروانه، هم باغ تماشا با من است     

هم شکوه آسمان، هم روشنای آفتاب
  هم نگاه آینه، هم نور مهتا با من است  

بی تو سرگردان ترینِ قطره های عالمم
با تو رود جاری وصلم که دریا با من است

با تو این دل فارغ است از ظلمت میخانه ها
      جوهر انگور با من، جام مینا با من است       

جمع می گردد مرا از شوق تو اسباب عشق
  شور مجنون، مهر لیلا، مهر لیلا با من است   

صبر کن ای دل به این شام ملال انگیز هجر
     آفتاب وعدهء دیدار فردا با من است.    

 نگاه

   وقت است نگاهی به من انداخته باشی

   آیینهء این عاشق دلباخته باشی 

   حیف است که از هجر نگاه تو شود سرد

   گُلْ آتش عشقی که خود افراخته باشی 

   ما تشنهء انوار تجلّیِ نگاهیم

   از آینه هایی که تو پرداخته باشی 

   ای جان جهان، باغ خزاندیدهء ما را

    بسیار محال است که نشناخته باشی 

    خوابند درختان و خموشند هزاران

    بی سازِ نگاهی که تو بنواخته باشی 

   این فصلِ دلْ آرامیِ عشاقِ رخت نیست

    باید که بهاری ابدی ساخته باشی 

              گفتی که تو کی می رهی از ظلمت غم ؛ آه....

         وقتی که نگاهی به من انداخته باشی!

ای عشق!

ای عشق مدد کن که غزلخوان تو باشم

تا آخر عمرم سر پیمان تو باشم

جز شرح تو در دفتر شعرم ننویسم

هم زمزمه ی نغمه سرایان تو باشم

یک قطره ز دریای گهر ساز تو گردم

یک قطعه ز مهتاب درخشان تو باشم

آرامش دل بی تو محال است. محال است

ای عشق که آرام ز هجران تو باشم

کی می رسد آن لحظه که در پرتو مهتاب

 هم صحبت آیینه نشینان تو باشم

از این شب بی رونق هجران بشوم دور

 در سلک سحرگاه سپاران تو باشم

پرواز کنم از قفس بندگی خویش

پروانه ی آزاد بهاران تو باشم

از بهر خودم بودنم ای عشق خطا بود

بگذار درین عاقبت از آن تو باشم!