انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

تو را یادی کنم با پینه دستی
به دور از هر کسی در کار کشتی

رها از بندگی افراد نادان
به دور از هر زبونی کار زشتی

مصلحت اندیش گشته بی خیال
با چه رسوایی دهد شرحی به حال

حال را یادی کند دور از قیاس
دی فراموشی کند یکسر حلال

با حرامی خور کند سرکیسه ای
پول خلقی جا به جا با انتقال

دور از مدرک به آسانی دلا
گر بخدمت خلق دارد اختلاس

ظاهرآرا در لباسی میش گرگ
خلق را سرکیسه با وزری وبال

دست پنهان فردهایی اجتماع
زیر پا له مردمی را در زوال

با حیل کاری چنانی پهن دام
فکر را مختل نگوید هیچ قال

می کند فکری به فرداهای دور
دور قانون را بری از اعتدال

اعترافی هر حرامی شد حلال
بر کسانی شاعرا فخری منال

ولی اله بایبوردی

08 / 01 / 1403

وب سایت : valybaybordi.ir

روزگاری آمدم ، دیدم گرفتار ای قلم
دست خطّی دیدم و گفتم به دادار ای قلم

علم امروزین مصیبت دارد و دشوارها
تا توانی دور شو از علم و هشیار ای قلم


ولی اله بایبوردی

یاد کاغذ کن قلمکاری ، دلا
تحفه ای باشد بشر را از خدا

گر قلم دستان ببینم دور و بر
مطلبی را رسم رو کاغذ نما

ولی اله بایبوردی

17 / 01 / 1399

بر کسی دوزخ عذابی شد حرام
بین خلقی نرمخو ای خوش کلام

محترم انسان والا هر کجا
حرمتی بیند ز افرادی بنام

ولی اله بایبوردی

18 / 05 / 1401

برقراری گر چه آسایش دلا
ثروتی حاصل برایت رنج لا

با دلی آرام روحی سربلند
بگذرانی دنیوی ایام را

ولی اله بایبوردی

19 / 05 / 1401

بپرسیدش یکایک از عموها
بفرمودش تمامی کشته جانا

علی اکبر کجا اصغر پدر جان
کجا مسلم دگر یاران بگو هان

ولی اله بایبوردی

در این دیار عاشقی  با  دست تو رحمت شدم
از فضل و فاضل رو کنم  پیوسته در زحمت شدم

راهکاری را نشانی ده ، دلا
جاده ای سازی که راهی را نما

دوش دیدم عرش را حملی به دوش
حاملان عرشی ندیدم جز سروش

دیباچه

ارتباطی بین کوه و آسمان
وحی نازل انبیایی را همان

از طبیعت شاهکاری کوه را
پاک جایی با صفا پاکی هوا
 

بهترین جایی در این عالم سرا
همچو جنّت می شود پیدا دلا

خشک لب بحری ببینی گر غمین
همچو ماهی تشنه آبی همچنین

آب را بینی درون خاکی نهان
رفته عمری را چو بادی فرض هان

رو به ویران این جهان ید ظالمان
همنشین ابلیس اینان هر زمان

رهبری باشی مرا ای جان پناه
دولتی بخشی برایم گر چه جاه

ولی اله بایبوردی

26 / 05 / 1399

پند گیری از گذر ایام هان
آدمی درگیر دنیایی هوان

ولی اله بایبوردی

27 / 05 / 1399

گر خموشی اختیاری گوشه ای
خلق را بینی فراهم توشه ای

ولی اله بایبوردی

27 / 05 / 1399

هر کسی اسرار دارد گر نهان
یاد آن روزی کنی گردد عیان

ولی اله بایبوردی

27 / 05 / 1399

رباعی : 1

صاحب اسراری کجا باشد دلا
خیط ابیض را ز اسود او جدا

ولی اله بایبوردی

25 / 05 / 1399

با علومی آشنا شد آدمی
کیفری شد ترک اولی یک دمی

یاد موسی کن شجر انوار را
یاد وادی طور افتی با خدا

می رسد روزی ز خالق ای عزیز
کسب روزی کن ز اهریمن گریز

بین اصحابی نبی او را بدید
هام هیم ابلیس یک دم شد پدید

شمس الحق آذر منم از اِنس و جن برتر منم
در مسلخ عشق عاشقی بر عاشقان مهتر منم

ای خرابات نشین در خُم می چون باشی

رتبه عقل تو گویاست که مجنون باشی

همراه هر والی تویی ، هر جا تویی ، والا تویی
موسی تویی عیسی تویی خضری نبی مولا تویی

حوادث ناگواری گشت پیدا
به بیروتی نگاهی کن چه غوغا

از تو خواهم ای پسر گویم تو را

پند هایم چون چراغی رهنما

منوّر کن وجودت را به استاد