انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

ناصح ، نصیحت تو فقط بر زبان بُوَد

صحبت مکن،که چشم من اندر نشان بُوَد

نامي زِ توست ، آنچه مرا در نظر بُوَد

كوشش به جستن تو ، برايم خطر بُوَد

آن مِهـر كه ورزيدم ، از همت يارم بود

آن يار جهانگردم ، هميشه كنارم بود

اينها كه بخواهم گفت:از فرقت يارم بود

آن درد فراق يار ، راز دل زارم بود

کی قامت زردشت کم از شخص دیگر بود

از جانب یزدان ، ره علمش به هنر بود

هر آن فردي كه بر من ، پُـر ضرر بود

يقيناً از همان افـراد ، شـر بود

يكي اسم سيمرغ ، معيار بود

كه در منطق الطير عطار بود

گر منطق ارکان جهان ، منطق ما بود

سرتاسر ادیان جهان ،‌ صلح و صفا بود

كار غلط ، كه خالق اكبر نمي كند

ظلمي كه آن ، به آدم مضطر نمي كند

بر من برادر آنکه ، غمم خوردنی کند

کی می تواند ، آنکه دلم آزردنی کند

خالق آدميان ، تا كه زِ ما ياد كند

اين دل خسته ي پُر غم ، زِ غم آزاد كند

هر كه بر روي زمين ، منزلـش آباد كند

بهتر است ، منزل عقباي خود آباد كند

اگر هر بدي را ، به جايش كنند

بدي آن نـباشد ، بدش نـشمرند

حزبم از روز ازل ، ساکن میدان من اند

سر به تسلیم من وگوی به چوگان من اند

کی دهر دنی ، در صدد سود من آمد

کی در صدد خاطر بهبود من آمد

این آفت خرمن ، زِ چه از بهر من آمد

با نیروی محکم بُد و نیرو شکن آمد

مرا ياران چه فكري در سـر آمد

چه فكر روشنـم ، اندر بـر آمد

خداوندا غمم بـر غم ، فزون شد

دلم از جور دنياي تو ، خون شد

جان من در عقل و جهلِ من بسا پيكار شد

عاقبت علمم به من ،گوياي اين گفتار شد

علی(ع) در راه یزدان رهنمـا شد

به خلق مُلکِ خالق مقتـدا شد

هر كه بيداد گري را زِ خود ايجاد نكرد

پرچم عدل و عدالت ، همه بـر باد نكرد

خدا ، از درد اگر بیچاره مان کرد

چو آن ایوب (ع)، دردم را چنان کرد

سرِ راهاي بد نامي ، هنر پاس سعادت كرد

هنر در هركسي باشد،از آن رفع ضلالت1 كرد

بهار عمر و جوانيم ، خزان نمي گردد

بهار آن ، زِ گذشت زمان نمي گردد

هيهات از آن فرد ،كه صاحب نظر افتد

هر بي نظري ، بـر نظرش كينه ور افتد

ای وای بر آن فرد که دنيا طلب افتد

گر صالح و نیکو بُوَد آنهم جَلَب4 افتد

باد نوروزي وزيد ، اي ياوران عيد آمده

وقت ناز و نـوش ما شد ، فرصت از دستت مده

خداوندا چرا خلقت به من گرديده اند بد دل

چرا خوشحال مي گردند ، اگر پايم رَوَد درگِل

هـمان راه مسلمانـي اگـر بـهر تو دشــوار است

خداوند جهانـداري بر اين فكـر تو هم يار است

خداونـدا چرا دنيـا به من در حال جنگ است

زِ كج رفتاري دنيـا ، برايم عرصه گه تنگ است