انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

چقدر واژه نــــگاهت بــه بـــاد بــسپـارد
به لهـجه ای که مـرا دم به دم مـی آزارد

دوبـاره چشـم من از التماس لبریز است
دوبــاره از لـب سرخت سکوت می بارد

دوباره دسـت من و زلف تو گره خوردند
وحـسرتی که نگاهت به سینه می کارد

کنــــار هم  چـــقدر دور ـ فاصــله داریم
و زخــم خــاطره هایم دوباره می خارد

بـــهـــار با تـــو شکــــوه تــولــدی دیــــگر
اگــــر که طـــعم تـــب آلود مــرگ بگـذارد

بــه باغ خــاطره ها نقش خنده یخ بسته
دلــــم جز این که بخـــندی توقعی دارد؟

چقــــدرخــــنده به روز وشـــبم بدهکاری
و چنـــــد بـــوسه لب من شـــبانه بشمارد

مـــــرا به یاد بــــــیاور، صدا بزن،و بگــو
بگــــــو که گــوشه قلبت هنوز جا دارد؟

نبوده ای تو نصیبم ،مگر در این جا هست
کــــسی شبیه تو من را به سینه بفشارد

سـکوت بر لب تو والتـماس در چشمم
اگـــر کـــه طــــعم تـب آلود مرگ بگذارد

#محمدصدوقی