انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز

مرده آن است که نامش به نکویی نبرند

استاد عزیز چه کردی که در دل مردم جای داشتی و داری، همه و همه مرد وزن و پیر و جوان؛ با هر دین و مذهبی و هراندیشه و عقیده ای تو را دوست داشتند و آیندگان نیز هم خواهند داشت.

تنها معدود کسانی مهرت را دردل نداشتند که قلبشان تهی از مهر ایران و ایرانی بود. کسانی که شرف و انسانیت رابه زر و زور فروختند و لب خود را به سکوت و بی تفاوتی دوختند. کسانی مهرت را دل نداشتند که شعارشان مرگ براین و آن بود؛ تو اما حرفت همه از عشق بود وزندگی؛و درعمل نیزانسانیت را درهمنوایی با بم به اثبات رساندی و مرد و مردانه درکنار مردمت ماندی و برایشان از دل و جان خواندی.

انسانیت و آزادگی را به اثبات رساندی وقتی که به حقیری جویی که آب گندیده ای از آن می گذشت تن در ندادی و اقیانوس آزادی را طلب نمودی.

استاد عزیز ؛ نوای ربنایت، بنای ظلم را لرزاند و صدافسوس که نفس مرغ سحرت صدایت را هم قفس قناری های تنهایی کرد.

در اولین روزهای مهر به دنیا آمدی وبا مهر رهسپار سفری ابدی گشتی.

تو اما همیشه زنده ای چرا که عشق زنده است

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق...

سلمان منعم