انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

ای بد اخلاق خوش اخلاق
بد دهن خوش صحبت
تلخ رفتار شیرین گفتار
نامهربان مهربان
جسور لوسِ
بدبین و خوش دیدو
کینه‌ای به دل نگیره
ای که همه را به من ترجیح میدی
تو که هیچ کسی را به من ترجیح نمیدی
ای که آن‌قدر بدی که نمی شود دوستت داشت
آن‌قدر خوبی که نمی شود دوستت نداشت
ای که نه سفرت با من خوش می گذرد
و نه سفرت بی من خوش گذرد
ای که اگر بمیرم دلیل مرگم تویی
اگر زنده ماندم دلیلش تویی
ای که نه زنده مرا می خواهی
و نه به مرگم راضی هستی
ای بی رحم دل رحم
ای که نه می گذاری بخندم
و نه به گریه ام راضی هستی
ای بهترین و بدترین آفریده در دنیای من

ای که مرا درک نمی کنی
ای که جز تو کسی درکم نمی کند
ای دیکتاتور مظلوم
ای که خسته شدم از دستت ای که در آغوش خودت انرژی می گیرم
ای محروم گر محروم
ای که با تو نمی توان زیست
و بی تو نمی توان زیست
ای که مرا تا دیوانگی کشاندی
ای که آرامش منی
ای مانع پشتیبان
ای نارفیق صمیمی
ای ظالم همدم
ای که نمی خواهم تو رو
ای که نمی خواهم جز تو
ای که جوانی ام را نابود کردی
ای که در قلبم جوانه داری
ای که مدام می گویم
ای بابا ای بابا ای بابا از دست تو
ای که مدام می گویم
آرامش آرامشم آرامشم از تو
ای نا آرام آرام کده
از چنگیز خان کوروش ذات
ای غارت گر غرزنان معشوقه مهربانم
ای روبیک که هیچ گاه همرنگ نمی شوی
ای که به فکرمی و اصلا به فکرم نیستی

ای که نمی دانم چرا انقدر بدی

نمی فهمم چرا انقدر خوبی

ای که نه می‌شود بدی هایت را فراموش کرد
نه خوبی هایت را جبران کرد
از تو متنفر هستم و تو را عاشقم