انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

« طريق درد »

خدا ، از درد اگر بیچاره مان کرد

چو آن ایوب (ع)، دردم را چنان کرد

همان دردی ، که اول بـر من آمد

خدا ، کی دردم از پیکر برون کرد

غبار غـم ، دلـم را می فشـارد

غبارش ، درد این دل را فزون کرد

محبان چاره بـر دردم ، که داند

که بـتوان از بدن ، دردم برون کرد

خدا ، بـتوان شفا بـخشد به دردم

ولی کی دردی از جانم ، برون کرد

اگر گفتم: خدا ، دردم تو دادی

یقین دارم ، که بـر دردم فزون کرد

طناب حکمتش ، بر گردنـم هست

همان تقدیـر را از آسمان کرد

خدا ، هر درد سخت و بی دوا را

نصیب بـهترینِ شیعیـان کرد

به دردش مبتلا بودم همیشه

که عشقش پیکرم را ناتوان کرد

طفیل هستی عشقش ، من هستـم

چه سازم گر زِ من ، عشقش برون کرد

حسین(ع) از عشق حق،پُـر تر زِ من بود

خدا ، رأسـش جدا زآن شامیان كرد

علی(ع) آن پیشوای شیعیان را

سرش درسجده، ریشش پُـر زِ خون كرد

اگر با درد آن ، اُلفت نـگیرم

به درد من ، خدا بـتوان فزون کرد

مرا از درد آن ، گـر چاره باشد

همان روزس،که در خاکم نهان کرد

حکیمی کی توانـد چاره سازد

همان دردی ،که خلّاقم گران کرد

تو نـشنیدی از آن جالوتِ طاغوت

کجا جالوت ، چون طاغوتیان کرد

طريق درد دنیا ، بیش از اینهاست

ولی آدم ، یکی نـتوان نشان کرد

هـر آنکس ، در بدن دردی نـدارد

هزاران کار پُـر زجر و زیان کرد

حسن ،گـر چاره ی درد تو بنمود

تو هم طغیان کنی ، فرعونم آن کرد

٭٭٭

دیوان اشعار حسن مصطفایی دهنوی