زمانه رفت و مارا ندید.رفت و جای گذاشت وجود مارا،خود مارا پیری ،پیری ما را سرد،درد دیگر در سینه نمیماند،شعر ها بی وزن شدند و روز ها سیاه ،مو ها سپید ،زمانه رفت و مارا ندید.
درد دیگر در سینه نمیماند، سینه میشکافد و بیرون میزند با یک آه سرد،آه ازین درد،روح ز خانه بیرون دوید،زمانه رفت و مارا ندید.
انفجار مرگ در میان زندگی سرد،آه ازین مرگ که هر دم باید به انتظارش نشست،آه ازین درد،درد بودن وجود،زمستان تنهایی،خوشحالی عید پارسالی،زخم عمیق یک زندانی،ای تو خانِ بالایی تو چه میدانی،تفکرات سن عددی،در خیال زندگی ابدی،جوانی با موهای سپید،زمانه رفت و مارا ندید.
عمومی سازی خصوصی ها،خصوصی سازی عمومی ها ،پیر های پانزده ساله،پانزده ساله های پیر ساله،دیروز عمویم لبم را بوسید،همدلم به حال بدم گوزید،من چه کاره ام گویید،زمانه رفت و مارا ندید.
درد کوری و ناشنوایی،درد خستگی جان فرسایی،درد سیاهیِ وجود،غمگینی ای که همیشه در دل بود،آه ازین زمانه سیاه که کرده روزگار ما تباه،شَتَک شدیم شدید،زمانه رفت و مارا ندید.
نمره بیست نسیه به مادرم،فوران بدهکاریِ پدرم،بوسه یِ نسیه از خواهر نوید،زمانه رفت و ما را ندید.
ای مردمان ریده به رود،از چه میکنید سجود،کافران خدا پسندیده،جهان به حال ما ریده،دهان بسته،تنی خسته،دلی رَسته،گفته های قلابی،مخ های عجم نابی،انقلاب سر تابی،از خدا تشکر مجبوری نه از سر مستوری،شعر های بی پایان،خداوندا بده امان که از زمانه شده مویم سپید،زمانه رفت و مارا ندید.
باید مینوشتمش
موضوعات مرتبط: اجتماعی ، اخلاقی ، اطلاعیه ، انتقادی ، تعلیمی ، دلنوشته ، شخصی
