انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

« بهار نوجواني »

خداوندا غمم بـر غم ، فزون شد

دلم از جور دنياي تو ، خون شد

نهال صبـر من ، بُـبريده گشته

عنان صبرم از دستم ، برون شد

بهار نوجوانـي ام ، ســر آمـد

بهار اين مبّدل بـر خزان شد

مـرا بـود آرزوهايـي بـه دنيـا

بهار نوجوانيـم ، لاله گـون شد

عجب فكري غلط بُد در سر من

به جاي لاله گـون ، واژگـون شد

شما اي همرهـان از من بـپُرسيد

تو را غم بُد كمي،چون شد فزون شد

تكاپو هـر چـه من كـردم به دنيا

همه سـودش ، نصيـب دشمنان شد

خداوندا ، چه بُد سـودم ز دنيا

نـديدم سود ، مي بايد برون شد

خدايا اين چه دنياي عجولي است

بشـر نـتوان در اينها كامران شد

خداوندا گناه مـن چه مـي بود

تنـم بـر زيـر بارش ، ناتوان شد

غـم دنيا ، به دوشـم بار سختيـس

غـم عقبـي بـيامد بار آن شد

خداوندا ، همـش فكر تـو بودم

مرا لطف تو بايد ، رهنمون شد

به لطف تو ، دلـم اميـد وارس

مگر جُرم من از لطفـت فزون شد

هر آنكس عمر خود ، پيش تو باشد

نـشايد از تو پيـش ، اين و آن شد

من از امـر تـو سرپيچـي نكردم

كه امـرت بـر زبان من روان شد

كسي غير از تو ديگر ،فكر من نيست

نمي پرسن حسن،چون بود و چون شد

٭٭٭

دیوان اشعار حسن مصطفایی دهنوی