او مردم را دوست می داشت. با مردم بود. خدمت به آنان را خدمت به خدا می دانست. چه در هوای گرم جاسک بدون محلت به خود برای خوردن غذا و نوشیدن آب. چه در دوران کورنا و سفرهای استانی اش. خسته در مسجد جامع جاسک آماده شد اما طوری با مردم خوش و بش می کرد که انگاری کاری جز این در طول روز انجام نداده بود. در معدن خوزستان نیز با کارگران می نشست و به سخنانشان گوش می داد.
حتی به روستایی در ۱۵ کیلومتری افغانستان رفته بود. اولین سفر استانی اش بود. او چه می دانست که... آه از این سفرهای استانی! او نگران آب آشامیدنی اهواز بود. نگرانی هم داشت! با کمکش تعداد شرکت های پیگیر آب اهواز از چند شرکت به ۱۴۰ شرکت رسید و ۱۵۰۰ میلیارد سرمایه برای این امر مهم اختصاص داده شد.
اما فعالیت های طولانی گاهی او را چنان خسته می کرد که کارش به سرم می رسید. گاهی حتی یک سرم کافی نبود اما اگر در میانش فعالیتی باید انجام می داد زمان سرم ها رو عقب می انداخت و در جلسات و مراسمات شرکت می کرد. آری تاریخ خواهد فهمید چه کسی را از دست داده است
موضوعات مرتبط: داستان کوتاه
