انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

« رفيق راستگو »

هر آن فردي كه بر من ، پُـر ضرر بود

يقيناً از همان افـراد ، شـر بود

مدامـاً آتـش افـراد بـد كار

به كار نيك و پاكـم ، شعله ور بود

همه كارم بُد اندر صدق و صافي

هر آنكس شد رفيقم ، حيله گـر بود

هر آنكس پُـر اذيّت شد به مردم

در آخر راه آن ، سوي سقـر بود

مدامـاً كار دنيـا ، اينچنين است

درخت راست كاري ، بي ثمر بود

اگر مردم ، تماماً راست گفتنـد

همه دنيا ، پُـر از دُر و گهر بود

هر آن فردي كه از حق، راستي داشت

برايش حرف حق، همچون شكر بود

هر آن مردي ، رفيقِ راستگو داشت

براي هـر دوشان، چون گنج زر بود

برادر راست گفتن ، فعل خوبي است

كه فعل راستـي ، بر ما هنـر بود

هر آن مردي بـشد همكار بدكار

بدانـد كار بدكاران ، ضرر بود

بسا مردم ، به دنيا بنده هستند

كجا يك بنده اي ، از دادگر بود

خدايا آگهـي ، من بد نـكردم

تو را دايم به كار من نظر بود

خدايا من به حُكمت گوش دادم

رفيق من ، به حكمت گوش كر بود

به پاي ريشـه ي سـرو بلندم

به جاي آب ، بـر دستش تبـر بود

به هركس من، به هر جا راست گفتم

زِ خلقت راستيـَم ، درد سـر بود

من از رفتار خلقت ، گيج گشتم

چرا خلق تو ، از من گيج تـر بود

خدا اين خلق تو ،گـر بنده هستند

چرا از بندگيـشان ، بي خبر بود

خدايا راستگويان ، در كجاينـد

به هر جا راستگويي ، در خطر بود

حسن از راه قرآن ، كي برون رفت

به راه مستقيمـت ، غوطه ور بود

٭٭٭

دیوان اشعار حسن مصطفایی دهنوی