انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

دکتر حسین رزم آور

به فکرم زد ز یک ایثارگر، کی قدردانی می‌شود؟

فراتر گفت، نامش نزد مردم، جاودانی می‌شود؟

پزشکی دیده‌ای لبخند او ،بدحال را سرخوش کند

رهاند تب ز تبداران و سرماخورده‌ای چاوش کند

مریضی می‌شود پرخاشگر، با او مدارا می‌کند

نگاهی چون پدر یکسان، بر بی‌پول و دارا می‌کند

کهنسالی بگیرد درد مفصل، التیامش می‌دهد

بگیرد پیرزن واریس پا ،درجا پیامش می‌دهد

چو صحبت می‌کند لبخند زیبایی به لب‌ها می‌کشد

بگرمی نسخه می‌پیچد، سپس آتش به غم‌ها می‌کشد

طبیبی می‌شناسم صورتش، چون سیرتش زیبا بُوَد

قدم چون می‌زند، آزاده‌ای در جامه‌ای دیبا بُوَد

گمانم خوب او را می‌شناسی، ایذه‌ای باشی اگر

طلا همراه خود داری، سراپایش طلا پاشی مگر

ابراهیم خلیلیان