هوایی ِ نیلوفرهایست دلم
که آویز ِ شاخه های نو رسته
بر تپه و کتل های ،
پی در پی ِ افکار
پیچ میخوردند و قد میکشیدند
سلول بر سلول ،
خط به خط
سیاهه های بودنم را ،
عاشقانه ،
در آغوش ِ پر پر زدنها شان
چون شهدی ذوب کرده ،
و عطر عطر ،
صورتی بود که میتراوید
و خورشید خورشید،
نور میشدم
به چشم ِ زیبای زندگی.... !
موضوعات مرتبط: شعر سپید
برچسبها: شعر نو
تاريخ : یکشنبه نوزدهم خرداد ۱۳۹۸ | 15:3 | نویسنده : سپیده طالبی |
