دلـــــــم گرفتـــه ولی با تو شاد وخوشحالم
تویــــــی همــــــای سعادت نشسته در فالم
دلــــم گــــــرفته ولی خوب می شوم حتماً
اگــــر کــــه گـــــاه گـــداری بپـرسی احوالم
بیا و سنـــــگ صبــــورم بشــــو که با فریاد
به لحظه لحظه بگویم که من خوش اقبالم
بخنـــــد تا کــــه به لبخــــندت آسمان ها را
کبــــــوترانه بـــــگیرم به ســـــایه ی بـــالم
چرا؟ نـــپرس که تورا بی دلیــل میخواهم
به زیــــر پـــای ســــوالت نکـــــن لگد مالم
نــــگاه کن به من و مـــثل ارتـشی خونریز
مــــرا ببــــوس و بــغل کن ،بکن تو اشغالم
تمــــام می شود ایــن روزها ، و مــــی آیی
ومـــــن دوباره کنـارت به خویش می بالم
موضوعات مرتبط: عاشقانه ، غزل
برچسبها: محمد صدوقی , شعرو ادبیات
تاريخ : یکشنبه دوازدهم مرداد ۱۳۹۹ | 0:28 | نویسنده : محمد صدوقی |
