انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

ای  که  بودستی گُزیده  ز  ابتدا  … ...

در   کنار  ِ   خانه ی  ِ   اَمن    خدا  ... ...

حومه ی   مکه  در  آن  غار  ِ حَرا  … ...

روز  را  شب،  شب  نموده  روزها ... ...

در   عبادت  ،   با  تمام   آن   قوا  … ...

خوانده ای با  شور، آن معبود  را... ...

تارجب در بیست وهفتم  شد فرا  … ...

گفت   یا  احمد  بخوان اسرار ما... ...

آمده    از     آسمان     جبریل   ما  … ...

تا    بیآموزدم  ،  تو   را    اموزها... ...

تو  شدی  مبعوث    در   دار  البقا  … ...

تا بخوانی ، نسخه های   وحی ما ... ... 

تو  گُزینش گشته ای در  ما سوا'  … ...

قبل  آدم ،     نوح و   کُلِّ    انبیا... ...

جمع  ِ تو  با   چار  نفس  ِ مقتدا  … ...

شربت  ِ شهد  است  آن  قرآن  ما... ...

یوسف  ِ   جان  ِ خود  و  آن   اقربا   … ...

کُن   منوّر ،  تو  بِه   آن  ایات  ما... ...

آیه  آیه هست  هم  ُجود  و  سخا'  … ...

معرفت،   سازندگی  در  دو   سرا ... ... 

اهتمام  ِ    مردم    صاحب    صفا   …  …

در  عمل ، هر کُو،  بِرست  از هر  بلا... ...

تا  توانی ،   فیض   بَر  از ،  محتوا … …

خواندن   و ،  رفتار   عین  ِ  آیه ها... ...

میشوی    تو ،   رستگارِ   دو  سرا   … ...

یُعر فُ   السیما ،    روز   ِ  حشرُ نا... ...

سروده شده در 1385/05/29