انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

مرگ، نیستی نیست

مرگ می آید و دامان مرا می گیرد

عاقبت هم سر و سامان مرا می گیرد

مطمئنم که پس از مرگ، جهانی دگرست

شک اگر چون خوره ایمان مرا می گیرد

کِشته خویش در آن روز درو خواهم کرد

گر چه ابلیس لعین نان مرا می گیرد

پس چرا ، غصه بیهوده خورم رنج کشم

مرگ وقتی برسد، آنِ مرا می گیرد

کهنه و تازه برایش نه تفاوت دارد

اسم و رسم و همه عنوان مرا می گیرد

هستی آن نیست که با مرگ به یغما برود

مرگ می آید و زندانِ مرا می گیرد

چشم دل باز کنم، هیچ غمی نیست مرا

که یکی آمده، چشمان مرا می گیرد

قوت من، قوّت بازوی مرا می بخشد

دست و پا گیر نه، دستان مرا می گیرد

مرگ شیرین تر از آن است که می پندارم

یک نفس دغدغه ی جان مرا می گیرد

از خدا آمده ام، سوی خدا باز روم

پس چه زیباست اگر جان مرا می گیرد

#رضا_زمانیان_قوژدی

۹۸/۰۴/۲۱ مرتکب شدم