ای قاتل جادوگر زلف از چه بیافشانی...
در باد که تا تیری در جان من بنشانی؟
این دولت و مکنت را از دست بخواهم داد
وقتی که به یک چشمک این کاخ بلرزانی
می آیی و مژگانت خون جگرم ریزد
با این همه زیبایی چون معجزه میمانی
ای دست تو آغشته با خون دل زارم
اینگونه که تو دائم در کوی رقیبانی
وقتی ز نظر دوری ترسم نکنی رحمم
گر یوسفی در هجران من چو پیر کنعانی
آنقدر کشیدم من در کارگه دیده
نقش تو درین مدت تا نزد خودم مانی
صد شکر رها گشتم از دخمه تنهایی
همچون که رها ماندم در عشق تو زندانی
هاتف که نه فارغ شد از درد پریشانی
از شاه سلیمانی شد گدای کنعانی
1400.3.2
موضوعات مرتبط: بداهه ، دلنوشته ، شخصی ، عاشقانه ، غزل
تاريخ : چهارشنبه سی و یکم خرداد ۱۴۰۲ | 20:14 | نویسنده : امیر حسین دائمی پویا(امیر هاتف) |
