انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

(آغازین:)
ایرانِ  این  زمانه  و    یک چیزِ رایگان؟!        

         _ ژن های خوبِ غالبِ هر    میز رایگان

(بدنه:)
هر روز، سخت تر شده از قبل، سخت تر                          بعضی  تبر ترند  و  بقیه،     درخت تر
بعضی     تبر ترند  و   بقیه،   درخت تر                        هر روز، سخت تر شده از قبل،  سخت تر
کوپایه ی معاش در این خطه،   قله است                           نزدیک، دور  و  دورتر  و   گام سخت تر
کارِ تمام وقت چه آورد؟        جز که کرد                      ابریشمِ   امیدِ     مرا            پاره بخت تر
تنظیم      اقتصادی        هر خانواده ای                            با هر حساب،  نظم گریز  و  شلخت   تر
آن کس که پول و پارتی و پشتوانه داشت                           تاجِ   خیال   راحتی اش   باز،     تخت تر
مسؤول تازه،  اهل سؤال  و  جواب نیست                             شاید  بله به     باغِ  "شکوفا درخت تر"
فرهنگ سبز بودن و ماندن؟ دلت خوش است؟                      وقتی که نیست ریشه ی خشک درخت، تر
این  بچه،  سوخته    دلِ بابای خویش را                                از بس به تن نموده   "یتیمانه رخت تر"
رخت و لباسِ مردمِ پایین؟ چه گویمت؟                             وقتی  کفن  به تن  برسانند،       رخت تر
کم مو – که ملت اند – همه، نیمه طاس و طاس                     زلفِ  بلندِ  لشکرِ  امّید،           لَخت تر

(پایانبخش:)
مردم، غریبه در وطنِ خود؟ چرا که نه؟                          آتش رسانِ روح و تنِ خود؟ چرا که نه؟
یک قبرِ  رایگان  نشده  حقِّ     مردمان                                هر کس بیاورد کفنِ خود؟ چرا که نه؟

(قالب شعری سه گلشن، به ترتیب از سه بخش آغازین، بدنه و پایانبخش تشکیل می شود و دارای حداکثر تنوع در شکل های قابل گنجایش در این سه بخش کلی است.)