انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

« بازي »

ای خالق   زمانه ، بر گو  تو این  چه  بازی            

بر مـا  هـر آنچه  آمد، بازیچه   بود  و بازی

راضی  تو گـر نـبودی ،  ما را  نبود  راضی            

پس  از کجا بـیامد ، نیرنگ  و    حُقه بازی

مخلوقت  اَر بـیارند ، با شون1 چرا  بسازی           

مردم  به  حُقه بازی ، با دین  کننـد    بازی

امـر تو را شمارنـد ،  در  جزءِ   حیلـه بازی           

با   آستیـن کوتـاه ، دستـی  به  این   درازی

دین  امر خالق  آمد ، با عشق  و سر فرازی            

بر امر و نهیت  اینها ، کی  می شوند راضی

کار تو گر در آمـد ،  در  رأس    پاکبـازی            

از ما  همش در آمد ،  تزویـر  و  حیله بازی

دستور تو نـدانند ،  باید  شوی   تو   راضی            

دستورت  این بـدانند ، یک  روزه  و نمازی

خلاق  آفرینش ، گویا  تو هم  که    راضی            

سرتاسر جهانـت   غِش2 است  و حُقه بازی

دین رشته ای صحیح است،درقلب مؤمنینی            

دین  صحتـی  ندارد، با جنگ  و ترک تازی

رفع   خطر  نمایـد  ، از  هر  زیاد  و آزی3            

دین  پاسبان روح است،ازدین توباش راضی

مردم  زِ دین  خلاّق ، شاکر  بُوَند و  راضی            

دین  را به خود بـبندند ، با کبر و بی نمازی

قرآن  زِ  بر4 بخواننـد، با  لهجه ی حجازی            

و ز معنـی اش   نـمایند ،  اظهار   بی نیازی

امر خدای  را  خلق  ،گیرنـد   جزءِ    بازی           

حتماً  خدا نـباشد، زین خلق خود که راضی

حکم خدارواجست،گوین به هم چو رازی           

طبقش عمل نـدارند،آخوند و شیخ  و قاضی

حکم  خدا  بگویند ، مانند   صحنه  سازی            

با  آب  و تاب  روشـن ، با  فلسفه    درازی

تا بر زیانشان  نیست ، گوین  به  سرفرازی            

تا  بر زیانشان  آید ، بگریزن   همچو تازی5

گر اینچنین  نباشد،آن جُرم و معصیت چی6           

آن معصیت به یک بار،جرمش به این درازی

ازخالق  جهان  کُن ، آخر  حسن  تو شرمی           

اظهار  بندگی  کن، کـردی     زبان  درازی

***

  1-  با  آنها      2- مکر-خدعه       3- حرص وطمع      4- حفظ        5- سگ  شکاری       6- چیست     

حسن مصطفایی دهنوی