انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

« سخن چيني »

شايد سخن ارزانتـر ، باشد  اگر   آن   بينـي          

تا  صحبت خود خواهي،نگذاري و بر چيني

آنها  كه كنند صحبت،با  طرز  سخن چيني          

بيدار  كنند  آنها  را ،  دورند  زِ  خدا    بيني

هر  فرد  خدا  بين شد ، نايد به سخن چيني           

ياري   دهد از  صحبت ،بر  مردم  غمگيني

هر  فرد كه خود بين شد، نايد به  خدا بيني            

بر  دوش  كِشد  باري ، بيهوده  و   سنگيني

دلشادي ومسروري،كآن هست زِ خودبيني            

از  لطف  خدا  دورس، دارد  دل   غمگيني

بازار جهان جهلي است ،در كس نَبُوَد ديني           

دين  كز  اثر  عقلـس ، بايد  زِ  خـدا   بينـي

آنها كه به خود خواهي ،باشند به  بي  ديني           

هر جا  به تو  بر خوردن ،رد  شو نتوان  بيني

ديندار  چه  سنگينس ، با  رتبه  و  تمكينـي1          

باد  سبكي  بُردش ، آن را  كه  نـَبُد2   ديني

اي  مـرد   هنـرپرور ، گـر  فارِس3  ميداني            

دينداري  اگـر  سختس ، امروز  چنين  بيني

امروز اگر  سختس  ،يا  زجر4  جهان  بيني           

فردا  به  جنان  باشي  ، آن   راحتيَـش   بيني

هر فردكه بي دين شد، باشد به سخن چيني           

بر  دوش  خود افزون كرد ،بارِكج  سنگيني

بشنو  تو  حسن از من ،گر شايق5  تمكيني           

بر  بند  زبان  خود ، از  حرف   سخن چيني

٭٭٭

  1- شوكت- وقار- جلال      2- نبود        3-  دلاور        4- آزار و اذيت          5- راغب      

حسن مصطفایی دهنوی