انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

عاشقم، عاشقِ دیوانه که مست است هنوز
آن که از عشق تو پیمانه به دست است هنوز 
عاشقم عاشق چشمان خمار آلودت 
سنگدل! سنگدلی هیچ ندارد سودت
دردت ای یار  زِ  اندازه  گذر کرد بیا
باز هم چشم مرا یاد تو ، تر کرد بیا
خسته ام بس که زمان رفت و نیامد خبرت
سوختم از غمت ای عشق،بسوزد پدرت
بی تو هر شب ز غمت تا به سحر بیدارم
به خدا بعد تو من از دو جهان بیزارم
ثانیه ثانیه ام رنگِ غم است ای مهِ من 
تا ابد گریه کنم باز کم است ای مهِ من
جان من جان تو ای عشق، بیا منتظرم
رحم کن بر من شوریده که خونین جگرم
لحظه ای نیست که یادت برود از سرِ من
تا نفس می کشم ای ماه بیا  در  برِ من
عاشقت شاعر شبگرد شد از دوری تو
سینه ام خانه ی پُر درد شد از دوری تو
آه، ای غصّه دگر دور شو از خانه ی من
دور شو ای غم از این سینه ی ویرانه ی من
از غمت رنگ به رخساره نمانده ست مرا
دوریت تا غزلِ مرگ کشانده است مرا
خسته ام مثل اسیری که به زندانِ غم است
پشتم از حادثهٔ تلخ فراق تو، خَم است
آتشی گشتی و بر جان شرر انداخته ای
گویی ای عشق مرا بهرِ غمت ساخته ای
ای همه خواهشِ من، پس تو کجایی برگرد
همه آرامشِ من، پس تو کجایی برگرد
عاشق خسته ات آغوشِ تو را می طلبد
باده ی نابِ لبِ نوشِ تو را می طلبد
بی تو «شیدا» ز غمت می رود از دست بیا
تا که این خسته ی دیوانه نمرده ست بیا
کاش این قصه ی تنهایی ام آخر برسد 
چشم خود باز کنم ، یارِ من از در برسد

به قلم بنده...ارادتمند؛ شریفه محسنی "شیدا" 💐