انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

آبگیر

غروبی که ابرخوب باریده بود

آب درچاله ،گیرافتاده بود

خورشید فردای آن روز

برچاله نور تابیده بود

در فضا موج می زند نوعی شعور

چمنزارسبز با آب ایستاده

گره خورده پود

شبی عکس ماه دربرکه بود

برکه با ماه نجواکرده بود

همین جلوه ها برکه رادلربا کرده بود

شهابی زبالابارها

صحنه را،تماشا کرده بود

برکه ی پرزنور،کنارش درخت کهور

شهاب را غرق رویا کرده بود

دل ازآسمان کند،خوددر برکه افکند

موج بربرکه افتاد

سپس ازتلاطم نشست

ماه در برکه بود

شهاب با ماه وبرکه همسایه بود

برکه از این تقارن کمی،شکه بود

شهابی که روزی بربام دنیا لم داده بود

کنون درقعربرکه ماوا کرده بود

آب برکه زلال

اطراف برکه

پر است از درخت کهور

چراغانی است با چراغ بلور

صحنه ای این چنین دلنشین

چشم بیننده را مسحور کرده بود

ابراهیم خلیلیان