انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

« گوش دل »

یکی به چشم نهـد ، پای آشنای مرا

یکی به خون بکشد ، جسم آشنای مرا

یکی نهد به جبین ، خاک دوستان مرا

یکی بَـرَد سـر نی ، سَـرِ دوستان مرا

یکی یزید پلیدس ،کُشد حسین(ع) مرا

یکی حبیب ، فدا گشت دوستان مرا

یکی زِ جهل خودش ، نـشنود صدای مرا

یکی زِ گوش دلش ، بـشنود ندای مرا

یکی به چشم کشد ، خار بوستان مرا

یکی زِ جهل نـبوید ، گلی ز بوستان مرا

یکی بجنگد بر من و گویدم که چرا

یکی به خود طلبد، آن رضا و صلحم را

یکی به چشم کِشد ، خاک آستان مرا

یکی طلب کندم ، صلح و انتظارم را

یکی به اسم من و نطق من ، سپارد جان

یکی به عمر بگردد ، نخواند اسمم را

یکی نـجوید و نـشناسد این نکات مرا

یکی به جان بـسپارد سِـرِّ کلامم را

یکی دعا کند ، دانـد اعتبار مرا

یکی چو کفر خودش ، بنگرد نظامم را

یکی به عمر و به جان می خرد بلای مرا

یکی رضا نَـبُوَد ساعتـی کلامم را

یکی به نیم جویی،عمر شاکر است مرا

یکی به مُلک جهان ، عمر کافر است مرا

یکی به نام الف ، بـشناسد امـر مرا

یکی به بار کتابی ، نـداند امر مرا

حسن تو راه خودت رو ، بجوی امر مرا

یکی اگر که نداند ، بگو تو امر مرا

٭٭٭

دیوان اشعار حسن مصطفایی دهنوی