انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)

بخت و اقبال

آمدی درس شدی

من محصل شدم و

بحث چندفصل شدی

قلم از شوق تو

بر دفتر دل میراندم

فصلها شد سپری،نشدازتو خبری

نیست ز اعجاز نگاهت اثری

از هزاران انفاس،بخت بیند نفری

چون ببیند ،به سرش

می نهد تاج سری

رشته ام صبر،،سخت تراز جبر

گرچه بودم دلسرد

ترم ها را گذراندم با درد

ترم آخرشدومردود شدم

بی رمق گشته

پلاسیده و نابودشدم

روزهاگشته شبان،اشکها گشته روان

زندگی سخت گذشت

سخت تر از مردودی

چشم به عمر می دوزم

دور ز چشمم بودی

حرفهارابه صدامیکشم و

از تو سوالی دارم

ای بخت

توهم مثل ما امتحان می شوی؟

گهی همچو ما محتاج نان می شوی ؟

چرا از هزاران یکی را نظر می کنی

مابقی را چرا ،دست به سرمی کنی؟

ابراهیم خلیلیان