سروش هایی بیابانی

سروش هایی در پهنه ی بیابان حیرت

دوست دارم شبِ بیابان را/

آسمانِ ستاره باران را/

ماه جان! جان ببخش این جان را/

میهمان تو ام.//

روز اگر آفتاب سوزان است/

شب، لطیف و ستاره افشان است/

عاشقی، خصلت بیابان است/

عاشقش گشته ام.//

تک درختی در این بیابان ای/

یا شباهنگ عشق افشان ای/

یا به جانم صفای باران ای/

هر چه هستی، طراوت جان ای/

پیش من باش!//

مثل خاک کویر، بی تاب ام/

روی- تَفتیده، چشم- بی آب ام/

آی باران! بیا و دریابم!/

جز تو یارم نیست.//

(سروش، قالبی تازه و توانمند در شعر پارسی و تا حدود زیادی جامع قالب های دوبیتی و رباعی و سه گانی و پلی ست میان شعر سنتی و نو)

تاريخ : سه شنبه دوازدهم فروردین ۱۳۹۹ | 21:54 | نویسنده : محمد علی رضاپور |

انجمن نویسندگان و شاعران ایران (انوشا)